De wanhopige optimist

De wanhopige optimistMarc Didden (1949) begon zijn carrire in de jaren 1970 als muziekjournalist bij het weekblad Humo en is sindsdien blijven schrijven, interviewen en observeren; als auteur, filmmaker, scenarist en docent. Sinds 2007 verschijnt bijna wekelijks een column van zijn hand in De Morgen. In zijn kenmerkende stijl fileert hij genadeloos alles wat zich afspeelt in onze maatschappij. Hij vertelt over wat hem bezighoudt, verwondert en ontroert, en waar hij zich

Marc Didden (1949) begon zijn carrière in de jaren 1970 als muziekjournalist bij het weekblad Humo en is sindsdien blijven schrijven, interviewen en observeren; als auteur, filmmaker, scenarist en docent. Sinds 2007 verschijnt bijna wekelijks een column van zijn hand in De Morgen. In zijn kenmerkende stijl fileert hij genadeloos alles wat zich afspeelt in onze maatschappij. Hij vertelt over wat hem bezighoudt, verwondert en ontroert, en waar hij zich aan ergert.

Na het succesvolle Het Verdriet van de mediawatcher publiceert Luster opnieuw een bundeling van Didden's beste columns uit 'Place du Samedi', dit keer vergezeld van tijdloze teksten over muziek uit '26 Schallplatten' en uit de Humo-rubriek 'Summer in the City' en van enkele nieuwe teksten die hij speciaal voor dit boek schreef. Met op kop 'De kunst van de column', waarin Didden niet alleen zijn haat-liefdeverhouding met het genre onder de loep neemt maar ook een aantal inzichten meegeeft waar (toekomstige) columnisten iets aan hebben.

Bij Luster verschenen tevens van zijn hand Het verdriet van de mediawatcher (2010), Scenarioschrijven: over de noodzakelijkheid van zitvlees - De essentie (2011), Onderweg (2015, samen met Herman Selleslags), Een gehucht in een moeras (2017), Een redelijk leven (2019), Van Zwol (2022), Over cinema (2022), Diddy Wah Diddy (2024) en Seventy Five (2025)